Een goed verhaal - deel 4 Een goed verhaal - deel 4

Een verrijking

Ik ben geboren op 30 oktober 1942 aan de zeedijk onder Pietersbierum. Ons gezin bestond uit vader Klaas, moeder Cornelia en broer Bauke. Ik heb daar tot mijn 8e jaar gewoond en toen zijn we naar Pietersbierum verhuisd.

Dat was vooral voor mijn moeder een hele verbetering. Nu kon ze gemakkelijk met de bus in Harlingen komen. Zij kwam uit een grote familie en de band was erg hecht. Haar familie was bij het Leger des Heils. Mijn moeder is heilsoldate geweest bij het korps in Harlingen en daarna bij het korps in Amsterdam. Majoor Lahuis had daar destijds de leiding. De liefdevolle toewijding voor het Leger des Heils heb ik van mijn moeder gekregen. Het heeft een warm plekje in mijn hart........voor altijd.

Na verloop van tijd werden mijn ouders kosters van de kerk in Pietersbierum.
Het was een drukke bezigheid, want in die periode waren er nog veel activiteiten. Wij als kinderen vonden het prachtig. Drie keer per dag de klok luiden via een lang touw. De bijbehorende gebouwen waren ook regelmatig bezet. Mijn vader was tevens grafdelver. Kortom veel en dankbaar werk.
Op zondag was er uiteraard een kerkdienst en moest de organist ondersteuning hebben. Pake Pieter was er diaken en trouw iedere zondag aanwezig. Mijn ouders hebben het kosterswerk 8 jaar met veel liefde en toewijding gedaan. Toen zijn we weer verhuisd en was de Walburgastrjitte mijn uitgangspunt. Mijn kerkbezoek werd steeds minder en op een gegeven moment had ik er geen binding meer mee. Vele jaren heb ik de kerkdiensten niet bezocht.

Tot ik in 2010 aan de Hearewei in Sexbierum kwam wonen. Mijn buurvrouw was Akke van der Zee-Kloosterman. Zij en haar man Reinder hadden ook aan de Walburgastrjitte gewoond. Akke was een wijze, inspirerende en veelzijdige vrouw. Iedere zondagavond kwam zij langs en vertelde mij over de preek en het wel en wee. Het gaf mij een goed gevoel en maakte iets los.

Inmiddels was ik getroffen door lymfeklierkanker, stadium IV. Op een middag kwam ik terug van een chemokuur bij het RIF, samen met broer Bauke. De deurbel ging en voor de deur stond een mevrouw, die ik niet kende. Zij stelde haar voor als de nieuwe dominee Anneke Wouda. Wij hebben de hele middag zitten praten. Ondanks mijn ellende kwam er zo'n warm gevoel bij mij binnen en dat gaf mij kracht. De bezoekjes werden herhaald. Wat een steun! Steeds vaker kwam er een stem in mij naar boven: 'Pieter.... je moet weer naar de kerk.’Op een gegeven moment zei ik tegen Akke: 'Zondag ga ik met je mee naar de kerk.’ Ik voelde mij er direct weer thuis. Daarna gingen wij iedere zondagmorgen samen naar kerk. De gezondheid van buurvrouw Akke werd langzaam minder, maar als haar rollator om 9 uur buiten stond, wist ik dat ze meeging.

In 2016 kwam dominee Anneke Wouda met de vraag: ‘Wil je ook belijdenis toen?’ Ik heb het even in beraad gehouden, maar innerlijk wist ik mijn antwoord wel. Op 3 april 2016 heb ik belijdenis gedaan, een dag om nooit te vergeten. God steekt iedere dag de hand naar ons uit. In goede en slechte tijden, hij wijkt nooit van onze zijde. Ik geloof niet in toeval, maar in zekerheid. Ik sluit af met het lied datheilsoldate Cornelia iedere dag zong: ‘HET RUW HOUTEN KRUIS’.

Wat een verrijking voor nu en altijd.

Pieter Klaas Goodijk

            

terug